ცუნამი, იაპონელები, ქართველები და სოლიდარობა

ბუნებრივია, არც ქართველები ვრჩებით გამონაკლისი. თანაც ემოციური ხალხი ვართ და ერთნაირად მძაფრად განვიცდით ჰაიტის თუ იაპონიის ცუნამს, მიწისძვრებს ცხრა მთა იქეთ, სომალის შიმშილობას,  ტერაქტებს ესპანეთში, თუ სხვაგან. იაპონიის ტრაგედიაც უკიდურესად მივიტანეთ გულთან. შორეული “ამომავალი მზის ქვეყნის” მცხოვრებლების შრომისმოყვარეობის ცქერაში კი, ქართველებს ახალი კერპი გაგვიჩნდა: იაპონია და იაპონელები.

ცნობილია, იაპონელების ყველაზე გამოკვეთილი და დასაფასებული თვისებები, სოციალური სოლიდარობის და კანონმორჩილების გრძნობებია. ქართველების კანონმორჩილებაზე მთელი შრომების დაწერა შეიძლება, ჩვენში ხომ მანქანაში ღვედს, მხოლოდ ფასადად იკეთებენ, ჯარიმის შიშით. რაც შეეხება სოლიდარობას, მოდით, რამდენიმე დეტალი განვიხილოთ.  

აგვისტოს ომზე დაწყებული და მარად დაუსრულებელი ფილმის რეჟისორს, კინოსურათის ერთი ეპიზოდის გადასაღებად პარლამენტის შენობის წინ შეკრებილი ქართველების სამსახიობო ნიჭი და ტალანტი ერთობ გაუკვირდა. ათასობით ადამიანმა, მიტინგის ინსცენირებას ისე ბრწყინვალედ გაართვა თავი, რომ რენი ჰარლინმა გაოცებულმა იკითხა: ეს ხალხი ყველა პროფესიონალი მსახიობიაო?

თეატრალობის ნიჭი მართლაც შესანიშნავი გვაქვს, მაგრამ იაპონელების სოლიდარობის უნარით აღფრთოვანებულებს, ურთიერთთანადგომის ლეგენდებით მოსილ ქვეყანაში, რატომღაც ბავშვები შიმშილით გვეხოცება, არც გარშემო არსებულ უსამართლობას ვაპროტესტებთ, ვიდრე ჩვენ ჭიშკართან არ დაიჩოქებს აქლემი, ოპოზიციონერებიც მაშინ ვხდებით, როცა სამსახურს ვკარგავთ...  

უკანასკნელ ხანს, ახალი ტალღა აგორდა: მშობელს, რომელიც შვილს ფიზიკურად გაუსწორდება, მშობლის უფლება უნდა ჩამოერთვას. შესაშურად ევროპული გადაწყვეტილებაა. დედაქალაქიდან დაწყებული, მიყრუებული სოფლებით დამთავრებული, შესაბამის ორგანიზაციებში ანონიმური ზარები გახშირდა. რეკავენ მეზობლის ბავშვების ბედით გულდათუთქული მეზობლები, ნაცნობები, ახლობლები. დღევანდლამდე ალბათ არცერთ მათგანს აზრად არ მოსვლია, თუნდაც უბრალოდ რაიმე კონკრეტული დახმარების გაწევა დაჩაგრულისადმი, “მისი შვილია და სცემს, მე რა შუაში ვარ” მოტივით.

მაგრამ ჩვენს ქვეყანაში, პერიოდულად, რაღაც მიმართულება შემოდის მოდაში: ხან ექიმების დაწიოკება, ხან მასწავლებლების, ხანაც მოძალადე მშობლების, ან რომელიმე სოციალური ფენის თუ მოვლენების.. ყველა საინფორმაციოში პირველ ნიუსებად გადის გარკვეული, ამ თემებთან დაკავშირებული ინფორმაციები.. გადაივლის ტალღა და ყველას ავიწყდება, რომ ექიმები, პედაგოგები, ჟურნალისტები ისევ უშვებენ შეცდომებს, ისევ არსებობს ქვეყანაში აურაცხელი პრობლემა, მათ შორის, ძალადობა ოჯახში და მათთვის ყურადღების მისაქცევად არ არის აუცილებელი ეს მხოლოდ მაშინ ვაკეთოთ, როცა, სიტყვაზე, განაწყენებულ მეზობელზე ან მასწავლებელზე შურისძიება გვსურს.

აგერ, ავღანეთში პერიოდულად იღუპებიან ქართველი სამხედროები. ჩვენ, ბუნებრივია, განვიცდით და არ გვსურს, რომ უცხო მიწაზე ქართველების სიცოცხლე გაურკვეველ მიზნებს ეწირებოდეს. გუშინაც გარდაიცვალა ქართველი ჯარისკაცი. ინტერნეტ-საიტებზე იხსნება თემები, სოცქსელებში ჯგუფები... იუზერები ითხოვენ ქართული ნაწილების ავღანეთიდან გამოყვანას. მაგრამ რა... ვწერთ ორიოდე ფრაზას, ან ვისაც ინტერნეტზე არ მიუწვდება ხელი, სასურსათო მაღაზიაში ან უბნის ბირჟაზე შეაწევს რამდენიმე უკმაყოფილო სიტყვას და ამით ამოიწურება ჩვენი პროტესტი.

კიდევ... თუ წლების წინ, მრავალშვილიანობად სამი შვილი ითვლებოდა, დღეს, სახელმწიფოს გადაწყვეტილებით, ეს რიცხვი შვიდამდე გაიზარდა. საქართველოს მოქალაქეების პოზიცია უცნაურად გასაკვირია. იმის ნაცვლად, რომ საზოგადოებამ სახელმწიფოს წაუყენოს პრეტენზია, თუ რატომ არ ეხმარება მრავალშვილიან ოჯახებს, აგრესია მსგავსი ოჯახებისადმი მიიმართა. რატომ აჩენენ ბავშვებს? - დაისვა ქართულ საზოგადოებაში მრისხანე კითხვა.

გამორჩეულად “თანამედროვეების” საყურადღებოდ: შორს ვარ იმ აზრისაგან, რომ შვილები იმისთვის უნდა იყოლიო, ომში სამშობლოს შეეწირონ, უფრო სწორად, სამშობლოს სახელით მავანთა ფინანსურ ინტერესებს. ომი საერთოდაც რა შუაშია. ადამიანურ რესურსებს ქვეყნის განვითარებისათვის რამხელა მნისვნელობა აქვს, აგერ, იაპონიის მაგალითზეც ჩანს. მაგრამ ყველა ადამიანს აქვს უფლება ჰყავდეს იმდენი შვილი, რამდენიც მას სურს და სწორედ სახელმწიფოა ვალდებული, ასეთ ოჯახებს სათანადო პირობები შეუქმნას.

რაც შეეხება იმ მომენტს, რომ ზოგიერთი მოსაზრებით, მრავალშვილიან, ნაკლებად მდიდარ ოჯახებში გაზრდილი ბავშვები კრიმინალური სამყაროს მომავალია, ესეც მორიგი ქართული მითია, რომელსაც საზოგადოების ისევ ის, დასავლური მენტალიტეტის ტყავში გახვეული საზოგადოების ნაწილი ავრცელებს, რეალურად კი, ამ ადამიანებში ჯერ კიდევ და, ეჭვი მაქვს, სამარადისაოდაც ცოცხლობს საბჭოთა საქართველოს დროინდელი მითები.

დაინტერესებულებმა აგერ, თუნდაც ჩვენს საიტზე მსოფლიო მილიარდელების ბიოგრაფიებს გადავავლონ თვალი. მსოფლიოს ფინანსური და პოლიტიკური მიმართულებების დღევანდელი გამგებლების უმრავლესობა ღარიბი, მრავალშვილიანი ოჯახებიდანაა და ბავშვობიდან რაღაც გარკვეულ შრომაშია ჩართული. არ არის გამორიცხული, მათი ნაწილი ლეგენდა და პროპაგანდაა, მაგრამ ის რომ, ადამიანების საკუთარ ბიოგრაფიაში მსგავსის აღნიშვნა, ქართველისგან განსხვავებით, ემაყებათ, უკვე ბევრზე მეტყველებს და ქართველების და ევროპელების მენტალურ სხვაობასაც მშვენივრად გვიჩვენებს.

ასევეა, როცა მიწის დამუშავების, სასოფლო-სამეურნეო პრობლემებზე მიდგება საქმე, ქართველი ხელისუფლებას კი არა, პირველ რიგში, თავად გლეხს აკრიტიკებს და “პროფესიონალიზმს” უწუნებს. თავად ბურებისგან დაწუნებულებს კი, ახლა მოგვიწევს ცოტა უფრო რაციონალურად შევხედოთ სიტუაციას.

ერთი რამ ცხადია: სოლიდარობის დეფიციტს ქართული საზოგადოება მკვეთრად განიცდის, რაც ხელისუფლების თავგასულობის მიზეზიც ხდება. რომელი ხელისუფლება არ გათავხედდება, თუ მას უკიდეგანო უფლებებს მისცემ?! ცნობილია, ძალაუფლება კი არ რყვნის ხელისუფლებას, არამედ სამოქალაქო საზოგადოების სრული გულგრილობა. დიახ, ჩვენ ქართველებმა მივეცით ეს უფლებები ხელისუფლებას, ჩვენმა დღევანდელმა კერპებმა იაპონელებმა კი, ხელისუფლებაც და სახელმწიფოც თავად შექმნეს.