მსახიობი შორენა ბეგაშვილი ორი წელია, რაც "ინფინიტის" მარკის ჯიპის საჭეს მიუჯდა და ხალხიც ალაპარაკდა, ლამაზმანს ავტომობილი მამაკაცმა აჩუქაო, მაგრამ, როგორც მსახიობმა გვითხრა, ეს სიმართლე არ არის და ის თავისი ჰონორარებით შეიძინა. თბილისში მანქანას "არათბილისურად" ატარებს – არც სახიფათო მანევრები უყვარს და საცობშიც ვერასოდეს შეატყობთ გაბრაზებას. ამ დროს მუსიკას რთავს და გზის გახსნას მშვიდად ელოდება. პატრული კი ცნობს, მაგრამ მათთან არაფერი ჭრის. თურმე ერთხელ თავისი ბარგიანად პირდაპირ შუა ქუჩაში ჩამოსვეს და მანქანა ჩამოართვეს.
შორენა ბეგაშვილთან შეხვედრა მის დაბადების დღეს, 8 ივლისის საღამოს შედგა, ამიტომ გახარებულმა იუბილარმა თავის მანქანასთან სურათები ბუშტებით ხელში გადაიღო.
– შორენა, პირველ რიგში, გკითხავთ, როგორ აღნიშნეთ დაბადების დღე?

– მეგობრებთან ერთად ერთ–ერთ კლუბში გადავიხადე. ბოლო პერიოდში წონაში დავიკელი და ის კაბა, რომლის ჩაცმასაც ვაპირებდი, აღარ მომიხდა, ამიტომ ვერ ჩავიცვი. ამ დღით ძალიან ნასიამოვნები ვარ. ბევრი კარგი საჩუქარი მივიღე. განსაკუთრებით ჩემი შვილის საჩუქარმა გამახარა – თავისი შესრულებული ნახატი მაჩუქა.

– რამდენი ხანია, რაც საჭეს უზიხართ?
– 7 წელი იქნება. მახსოვს ჩემი პირველი მანქანა, ძვირადღირებული არა, მაგრამ საკმაოდ ორიგინალური კი იყო – "ნისანი" მყავდა, კაბრიოლეტი. ქმარმა მაჩუქა, მაშინ გაშორებულები არ ვიყავით. ძალიან მომეწონა, პატარა და სპორტული იყო, ქალისთვის განკუთვნილი. ეს მანქანა მალე გავყიდე და 2 წლის წინ "ინფინიტის" ჯიპი შევიძინე. დღესაც ამ ავტომობილით ვმოძრაობ.

– მაშინ ბევრი ლაპარაკობდა, რომ "ინფინიტის" ჯიპი მამაკაცმა გაჩუქათ. ასეა?
– რამდენჯერაც ვთქვი, ეს მანქანა ჩემი ჰონორარით შევიძინე და არავის უჩუქებია–მეთქი, არავინ დამიჯერა. ასე რომ, თქვენი გადასაწყვეტია, რას დაწერთ და რას იფიქრებთ.
– რატომ მაინცდამაინც "ინფინიტის" ჯიპი?
– ძალიან მინდოდა, ჯიპი მეყიდა, მაგრამ აუცილებლად ლამაზი ფორმებით უნდა ყოფილიყო და არა – ოთხკუთხედი, დიდი ყუთის ფორმის. ნაზი და ქალური ჯიპი მინდოდა და მყავს კიდეც. მგონი, ჯიპებს შორის "ინფინიტი" ყველაზე მოხდენილია, მაგრამ ახლა უკვე სხვა მანქანა მომწონს.

– ანუ ავტომობილის გამოცვლას აპირებთ?
– კი, გეგმაში მაქვს. 2012 წლის "რენჯ როვერის" შავი ჯიპი მინდა, რომელსაც წითელი სალონი აქვს. ჯერჯერობით მხოლოდ ვოცნებობ, რადგან ალბათ უახლოეს მომავალში ვერ ვიყიდი.

– თქვენს ავტომობილს რამდენად კარგად იცნობთ, ერკვევით მის ნაწილებში?
– მეტნაკლებად ვიცი, სად რა ხდება, მაგრამ არ მქონია შემთხვევა, მანქანა გამფუჭებოდა და მე გამეკეთებინა. ვერ გამიგია, ბორბალი მე რატომ უნდა გამოვუცვალო?! არ არის ამის აუცილებლობა. პროფილაქტიკა თუ დამჭირდება, მიმყავს და იქ მიხედავენ გადასარევად. პროფილაქტიკაში, სადაც ჩემი მანქანა დამყავს, ძალიან კარგი ადამიანები მუშაობენ. წინასწარ მაფრთხილებენ ხოლმე, მანქანას ესა და ეს ნაწილი აქვს გასაკეთებელი და როცა დრო გექნება, მოიყვანეო. ავტომობილი შეიძლება გასარეცხად წავიყვანო, მაგრამ დანარჩენი ჩემი საქმე არ არის. ისეთი მანქანა რომ მყავდეს, რომელიც გზადაგზა იშლება, ალბათ მის ნაწილებშიც გავერკვეოდი.
– ავტომობილით მოძრაობის დროს ხშირად რისკავთ?
– ადრე ძალიან მიყვარდა სისწრაფე და ტრასაზე ძალიან სწრაფად დავდიოდი. ახლა აღარ ვრისკავ, სისულელეა, რადგან წამიერი სიამოვნებისთვის საკუთარ თავსაც საფრთხეს უქმნი და სხვასაც, ამიტომ გარისკვა ნამდვილად არ ღირს. ახლა ძალიან მოწესრიგებულად და ნორმალური სიჩქარით დავდივარ. მოძრაობაში არც სხვას ვუშლი ხელს და თავსაც მშვიდად ვგრძნობ.
– თბილისში მოძრაობის წესებს როგორ შეაფასებდით?
– შეიძლება ადამიანმა მოძრაობის წესები იცის, მაგრამ თბილისში მანქანა თბილისურად უნდა მართო. მძღოლები ხანდახან ისეთ რაღაცეებს აკეთებენ, თანაც მოულოდნელად, რომ სწრაფი რეაქცია თუ არ გაქვს, სადმე აილეწები. ეს პრობლემა დღეს თითქოს გამოსწორებულია, მაგრამ უცნაური შემთხვევები მაინც ხდება, როცა ერთ მძღოლს რაღაც მანევრის შესრულება მოუნდება, საიდანღაც გამოხტება და მერე ყველა მძღოლი მას უყურებს. არ მიყვარს ასეთი რაღაცეები. ამ დროს არც კი ფიქრობენ, რომ შეიძლება ვინმე დაშავდეს.
– ასეთ დროს საჭესთან უფრო ქალი გხვდებათ თუ მამაკაცი?
– ქალი მძღოლები ისე შტერულად ატარებენ, რომ ხანდახან იგრძნობა კიდეც, როცა მანქანას ქალი მართავს, მაგრამ საშიშ მოძრაობებს უფრო მეტად კაცები აკეთებენ, რაც არ ეპატიებათ. მოძრაობის წესების დაცვა კაცს მეტად მოეთხოვება, ვიდრე ქალს. პირადად ჩემთვის ქალს ავარიული სიტუაცია არ შეუქმნია.
– პატრულთან როგორი ურთიერთობა გაქვთ?
– ადრე სისწრაფის გამო ხშირად მაჩერებდნენ და არაერთი გაფრთხილებაც მიმიღია. ახლა უკვე ჭკვიანი და კანონმორჩილი მძღოლი ვარ და აღარ მაჩერებენ. როცა მოძრაობის წესებს ვიცავ, პირველ რიგში, მე ვგრძნობ თავს დაცულად.
პატრულთან ნორმალური ურთიერთობა მაქვს. ერთადერთი შემთხვევა მახსოვს, როცა დილის 7 საათზე გადაღებაზე ძალიან სწრაფად მივდიოდი, წითელზე დამუხრუჭებას აზრი აღარ ჰქონდა და გავიარე. მაშინ არ იყო გამოსული კანონი, რომ შეიძლებოდა მართვის მოწმობა თან არ გეტარებინა. იმ დღეს მართვის მოწმობა სახლში დამრჩა. პატრულმა რომ გამაჩერა, ავუხსენი, რომ ძალიან მეჩქარებოდა. დილის 7 საათზე რომ გადიხარ, ესე იგი საქმეზე გარბიხარ და არა სასეირნოდ. მიცნეს კიდეც, მაგრამ მართვის მოწმობაც რომ არ მქონდა თან, თავი გაიგიჟეს, რა სისულელეა, შენ რომ არ დაგაჯარიმოთ, მაშინ ყველას უნდა ვაპატიოთო. მანქანა გადაამოწმეს, ნახეს, რომ ჩემს სახელზე იყო მართვის მოწმობა დაშვებული, მაგრამ ავტომობილი მაინც ჩამომართვეს, იქნებ მართვის მოწმობა ღამით წაგართვესო. გადაღებაზე ბევრი ტანსაცმელი მიმქონდა, პატრულმა ჩემი ბარგიანად ჩამომსვა და მანქანა ჩამომართვეს. ამის შემდეგ ხშირად ვხუმრობ, პატრული მე არაფერს მიშავებს, პირდაპირ მანქანას მართმევს–მეთქი. ჯარიმას თუ ვიმსახურებ, ყოველთვის მიწერენ. შორენა რომ ვარ, არაფერს მშველის.
– ავარია მოგსვლიათ?
– ერთი შემთხვევა მახსენდება: მანქანა მომიცურდა, მაგრამ ჩემი ბრალი ნამდვილად არ ყოფილა, რადგანაც ჩემ წინ მძღოლმა ისე დაამუხრუჭა, მის მანქანას უკნიდან შევასკდი. დიდი ავარია არ ყოფილა, მხოლოდ ნომერი მივუჭყლიტე. მძღოლები გადმოვედით და ერთმანეთს ვამშვიდებდით, შენი რა ბრალიაო. არც ერთის ბრალი არ ყოფილა. ჩემი მიზეზით სერიოზულ ავარიაში არ მოვყოლილვარ, მაგრამ ეს სხვისი მიზეზით მომხდარა. გასულ წელს გადაღებაზე მივდიოდი და მძღოლი გამომიგზავნეს. ისეთ ავარიაში მოვყევი, სხვადასხვა დაზიანებით ერთი თვე ვიწექი სახლში.

– მოსალოდნელი საფრთხის შემთხვევაში რამდენად სწრაფად რეაგირებთ?
– სწრაფი რეაქცია ნამდვილი მძღოლისთვის ერთ–ერთი დამახასიათებელი თვისებაა და თბილისშიც ძალიან საჭიროა. როცა საჭესთან ზიხარ, ეს ერთ–ერთი აუცილებელი პირობაცაა. თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ ავარია არ მომსვლია, ვიტყვი, რომ სწრაფად ვრეაგირებ.
– თბილისში ხშირადაა გადატვირთული მოძრაობა. საცობში დგომა გაღიზიანებთ?
– წყობიდან ისე რთულად გამოვდივარ, როგორ საცობშიც უნდა მოვყვე, არ ავღელდები. თუ სადმე მაგვიანდება და ამ დროს დიდ საცობში მოვხვდი, რა უნდა ვქნა, დავრეკავ, სადაც მაგვიანდება, ბოდიშს მოვუხდი და ვეტყვი, რომ საცობში ვდგავარ. მუსიკას ჩავრთავ და გზის გახსნას მშვიდად დაველოდები, წიოკს ნამდვილად ვერ დავიწყებ. ბილწსიტყვაობა საერთოდ არ მჩვევია და ცუდ სიტყვებს საჭესთანაც არ ვხმარობ. ქალი ქალია, გინდა საჭესთან დასვი და გინდა რესტორანში, ქალურობა ყველგან უნდა შეინარჩუნოს.

წყარო